bozke begon toen ik begreep dat technologie, op zichzelf, niet de toekomst van objecten en ruimtes zou moeten bepalen.

​

jarenlang dacht ik na over slimme objecten: automatisering, sensoren, ai. dat alles kon een ruimte beter laten functioneren, maar niet noodzakelijk anders laten aanvoelen.

​

technologie kan variabelen controleren. maar controleren betekent niet altijd transformeren.

​

de vraag was niet langer: wat kan een object nog meer doen?, maar werd:

​

wat kan het teweegbrengen?

​

ik observeerde de dingen die werkelijk veranderen hoe we ruimtes bewonen: esthetiek, volume, licht, lucht, materialen, kleuren, texturen. details die vaak als vanzelfsprekend worden beschouwd, maar de sensatie van een plek volledig kunnen veranderen.

​

daar begreep ik dat design niet achter technologie kon blijven. het moest zich openen naar een bredere praktijk, waarin verschillende disciplines het mogelijk maakten om het object vanuit meerdere hoeken te bekijken: hoe het eruitziet, hoe het wordt gebruikt, hoe het aanvoelt, hoe het blijft bestaan en hoe het op het lichaam inwerkt.

​

uit die praktijk ontstond wat ik materiële intelligentie noemde: een manier van creëren vanuit de interactie tussen materie, licht en perceptie.

​

via die materiële intelligentie kan licht worden gecureerd: niet via een app, en niet via een digitale kleurmenging, maar via optica, colorimetrie en materialen die het licht kunnen transformeren wanneer het erdoorheen gaat: glas, hars, pigmenten, texturen, transparanties.

​

vanuit die verkenning begon het object van schaal te veranderen.

​

het was niet langer alleen een stuk binnen een ruimte. het kon zich ook gedragen als een veranderlijke lichtinstallatie.

​

een manier om chromatische atmosferen te genereren zonder de plek opnieuw op te bouwen.

​

een structuur die in staat is gebruik te bevatten, licht te wijzigen, met lucht te interageren en met de tijd te transformeren.

​

zo begon polyfunctionaliteit vorm te krijgen.

​

niet als een opeenstapeling van functies, maar als een structuur waarin elke functie ontstaat in relatie tot de andere.

​

bevatten, verlichten en zuiveren ontwikkelen zich in dialoog.

 

bozke bestaat om die mogelijkheid te verkennen: objecten creëren die niet alleen functioneren in een ruimte, maar veranderen hoe het voelt om daar te zijn.